WWW samo w sobie nie posiada żadnych mechanizmów archiwizacji. W ciągu dekady zniknąć może nawet 40 proc. publikowanych zasobów. Często to treści, których nie chcemy albo nie powinniśmy stracić.

Sieć WWW to przestrzeń, w której swoje treści umieszczają instytucje państwowe, samorządowe, instytucje kultury. To też sfera aktywnej działaności politycznej, społecznej, kulturalnej czy gospodarczej. Ostatecznie też WWW to przestrzeń publiczna, w której kształtują się lub współtworzą zjawiska i procesy społeczne.

W archiwistyce Webu w żadnym razie nie chodzi o spłaszczanie skomplikowanych zjawisk do wymiaru zestawów stron WWW czy nawet tysięcy czy milionów wpisów na forach albo w mediach społecznościowych. Aktywne archiwzowanie części tych zasobów pozwala jednak pozyskać i zachować materiały do dalszych badań. Wobec ulotności zasobów Webu, archiwizacja jest warunkiem ich późniejszego wykorzystania.

Współcześnie archiwa Webu wykorzystywane są w badaniach naukowych, w dziennikarstwie, białym wywiadzie (OSINT), działalności organizacji pozarządowych, a nawet sztuce. Archiwizacja zasobów WWW, wykorzystywanych we własnych badaniach, może być częścią warsztatu naukowego.